Ola
Wat ben ik dankbaar dat je hier komt lezen, want ik neem je graag mee in een visie. Er is een droom die ik aan het volgen ben. Of beter gezegd die mij laat bewegen. Ik weet en voel dat dit samen gecreëerd gaat worden. Wie weet ben jij er ook wel bij.
Mijn verhaal
Mijn passie en mijn weg hier op aarde is er één van diep, diep zakken in mijn hart en me hierdoor laten leiden. Wanneer ik dicht bij mezelf ben, krijg ik beelden en visies van waar ik naartoe mag bewegen en welke dingen ik in de wereld mag neerzetten. Elke keer opnieuw mag ik hierop vertrouwen en springen in het onbekende. Het vorige loslaten, alvorens het nieuwe zich in de materie begint te tonen.
Oh, wat kan dit spannend zijn! Maar voor mijn hart, voor mijn ziel, is het net hier, op deze lijn, dat er zich iets magisch ontvouwt. In het niet weten, en tegelijk het diepe weten in mijn hart. Hier worden grootse dingen geboren.
De beelden die ik tijdens de afgelopen maanden mocht ontvangen, vormen één groot beeld. Het beeld van een heilige plek. Meerbepaald: een sacrad space. Een Kerk 'zonder kerk'. Het voelt als een bid plaats en een ruimte van licht. Ik ga in co-creatie met de natuur een plek creëren van gebed en stilte. Hiervoor laat ik me leiden naar een plek die op zichzelf al iets ontastbaars in zich heeft. Er hangt een diepe zijnsenergie. Hiernaast zou ik graag, door diep te luisteren naar de natuur, deze ruimte verder laten ontvouwen.
Het is geen retreat- of opleidingscentrum, waar evenementen worden georganiseerd. Je zou het eerder kunnen vergelijken met een bedevaartsplek waar mensen langskomen om te bidden, om te verstillen en om tot zichzelf te komen. Waar af en toe een ceremonie wordt gehouden om het goddelijke in onszelf te voelen en te zien.
Ik liet mijn hart bewegen langs verschillende gebieden in het Zuiden. En toen ik op de terugweg naar België reed— omdat ik de plek niet had gevonden — liet ik het beeld los.
Maar oh… het verlangen was alleen maar gegroeid.
En toen, op dat moment, begon de magie.
Ik reed door Noord-Spanje, langs de kust, langs de Picos de Europa… en toen voelde ik het.
Hier is het. Dit klopt.
Oké. Nu weet ik waar de streek is. Wauw. Dit voelt fijn.
De exacte plek voor mijn puzzel zal zich gaandeweg meer gaan tonen.
Maar vanaf hier begint de reis van samen.
Niet alleen.
Laten leiden. Samen creëren.
Ik voel dat mijn verhaal deel is van een puzzel. Om zo samen een nog grotere, mooie puzzel te laten ontstaan. Hoe en wat precies, zal zich gaandeweg ontvouwen. In mijn fantasie zie ik mijn puzzelstuk graag naast een retreatcenter en community liggen. Niet erin, maar wel ernaast. Verbonden, en toch zelfstandig.
Hieronder zie je een visuele representatie van de visie. Resoneert dit met jou? Maakt het je nieuwsgierig? Wil je meer details van dit verhaal? Want er is uiteraard tussen de lijnen door nog meer gebeurd.
Contacteer me gerust. Laten we er samen over praten, over dromen…
maar vooral: laten we samen geloven.
